Jedno z powszechnych mniemań głosi, że zawodowi piłkarze zarabiają za dużo i nabywani są za drogo. Władze europejskiej piłki także odnoszą wrażenie, iż sprawy wymykają się spod kontroli. W ostatnim czasie zaczęły powstawać pomysły dotyczące wprowadzenia nadzoru ekonomicznego nad działalnością najbogatszych klubów. Czy też, w innych terminach, najbardziej zadłużonych. To wszystko piękne i szczytne przekonania, ale co to właściwie jest to „za”, wstawione bez konsultacji przed „dużo” i „drogo”?

Ponieważ w najmniejszym stopniu nie jestem ekspertem ekonomicznym, będę odwoływał się do wiary w różne wielkie opowieści. Jedna z takich opowieści głosi, że to rynek i zapotrzebowanie na towar kształtują ceny, i że tak jest okay. Gospodarka centralnie planowana wyszła z mody jakiś czas temu, i, szczerze mówiąc, nie dziwi mnie wcale, że najlepsi zawodnicy Premier League wyjmują ponad sto tysięcy funtów tygodniowo. Możemy bez wielkiego ryzyka stwierdzić, że po medializacji kultury świata zachodniego futbol stał się jedną z najbardziej dochodowych imprez w branży rozrywkowej. Nic dziwnego, że wirtuozi zarabiają ogromne sumy. Dla wielu bulwersującym wydaje się fakt, że milionerami zostają chłopaki w wieku dwudziestu paru lat. No jasne, ale w tej branży inaczej się nie da. Żeby zostać dyrektorem banku narodowego, trzeba posiadać nieprzeciętne umiejętności, wiedzę i wieloletnie doświadczenie, natomiast w wieku 50 lat Złotej Piłki już ci nie odpalą. Taki profil. Zresztą i tak znajdą się obywatele, którzy będą sprzeciwiać się wypłacaniu kolosalnej gaży dyrektorowi banku, bo przecież inni tyle nie dostają, a pracują jeszcze ciężej. Z kolei argument głoszący, że posiadanie wielkich pieniędzy w młodym wieku korumpuje i jest niemoralne, sprowadza się prędzej czy później do ukrytego założenia, że ktoś dobry i mądry powinien decydować, kto ile zarabia. Do bani z takim myśleniem – ciągnie się w nieskończoność; ktoś najpierw musi zdecydować, którzy to ci dobrzy i mądrzy, no a o tym, kto decyduje, też ktoś musi zdecydować. I tak dalej. Lepiej już pomóc chłopakom rozsądnie inwestować albo otworzyć dla nich nowe kasyno. Jeśli więc uważasz, że piłkarze zarabiają za dużo, generalnie sam sobie jesteś winny. Nie oglądaj tego, co wszyscy. Nie kupuj hitów z korporacyjnej listy przebojów. Bojkotuj wielkie przedsiębiorstwa.

To tyle, w dużym skrócie i maksymalnym uproszczeniu, jeśli chodzi o  Zachód, wybitnych profesjonalistów i profesjonalistów. Problem pojawia się z chwilą, gdy wkraczamy na teren Rzeczpospolitej. W mojej prywatnej opinii, zanim polscy działacze, trenerzy i futbolowi amatorzy nabrali zachodnich manier, pojawił się Canal Plus i zachodnie pieniądze. Okazało się, że żeby świetnie zarabiać, wcale nie trzeba traktować poważnie tego wielkiego biznesu, jakim w Europie stał się futbol. Można uprawiać ten zawód byle jak, wedle starych PRL-owskich metod, można darować sobie długofalowe strategie w dziedzinie rozwoju firmy, można kopać w bok zamiast w prosto, i tak będzie dobrze, i tak będzie kasa za utrzymanie się w ekstraklasie. Na Zachód też nie warto wyjeżdżać, bo tam nie tyle zarobki są zaklepane, co miejsce na ławie. A przecież piłkarz musi zarabiać – to zawód jak każdy inny. Zależność między powiększaniem Ligi Mistrzów i konsekwentną nieobecnością polskiego reprezentanta w tych najefektowniejszych rozgrywkach jest prosta – na Zachodzie jakieś 20 lat temu wpadli na to, że na piłce można zarobić naprawdę ciężkie pieniądze. A z tym na ogół wiąże się naprawdę ciężka praca.

Kuba Mokrosiński